دمی به افتخار سنایی!

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی

نروم جز به همان ره که توام راهنمایی

همه درگاه تو جویم، همه از فضل تو پویم

همه توحید تو گویم که به توحید سزایی

تو زن و جفت نداری، تو خور و خفت نداری

احد بیزن و جفتی، ملک کامروایی **

نه نیازت به ولادت، نه به فرزندت حاجت

تو جلیلالجبروتی، تو نصیرالامرایی **

تو حکیمی، تو عظیمی، تو کریمی، تو رحیمی

تو نماینده فضلی، تو سزاوار ثنایی

بری از رنج و گدازی، بری از درد و نیازی

بری از بیم و امیدی، بری از چون و چرایی **

بری از خوردن و خفتن، بری از شرک و شبیهی

بری از صورت و رنگی، بری از عیب و خطایی **

نتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجی

نتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیایی

نبد این خلق و تو بودی، نبود خلق و تو باشی

نه بجنبی، نه بگردی، نه بکاهی، نه فزایی **

همه عزی و جلالی، همه علمی و یقینی

همه نوری و سروری، همه جودی و جزایی **

همه غیبی تو بدانی، همه عیبی تو بپوشی

همه بیشی تو بکاهی، همه کمی تو فزایی **

احد لیس کمثله، صمد لیس له ضد

لمنالملک تو گویی که مر آن را تو سزایی **

لب و دندان سنایی همه توحید تو گوید

مگر از آتش دوزخ بودش روی رهایی

منبع:اشعار عرفانی شعرای بزرگ